 |
 |
 |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Ένα οδοιπορικό αναζήτησης στο Τώρα και στο ΚάποτεΤα παρακολουθούμε όλα αυτά ψηλά από τον πύργο, με ένα ίσως λίγο συγκαταβατικό χαμόγελο, η ζωή συνεχίζεται και είναι ωραία έτσι, κάπως απαλύνει την συγκίνηση αλλά και το κάπως άβολο συναίσθημα να είμαστε ανέμελοι τουρίστες σε έναν χώρο εργατικού κόπου και μαρτυρίου, όπου γενεές ολόκληρες έβγαζαν μεροκάματα και νυχτοκάματα του τρόμου και της πνευμονοκονίασης, πολλοί σε δεκάδες οργιές κάτω την Γη, «unter Tage», υπό το θαμπό φως της ασετιλίνης. Παιχνίδια PlatipusΤο Westfalenstadion όπως το λένε όλοι εδώ, και ουχί Signal-Iduna Park όπως μετονομάστηκε μετά την παραχώρηση των δικαιωμάτων του ονόματος στην ομώνυμη ασφαλιστική εταιρεία cas καζινο ελληνικο hard rock (μέχρι το 2026), τότε την εποχή της μεγάλης κρίσης και των χρεών (ναι κάνουν και οι Γερμανοί τέτοια). O tempora o mores μπορεί κανείς να (αμπελο)φιλοσοφήσει στοχαστικά για ένα ακόμη σύμπτωμα αυτού του διαρκούς μπαλαντζαρίσματος που παλεύει να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα ανάμεσα στο ολοένα πιο στυγνό καπιταλιστικό παιχνίδι και τον οπαδικό ρομαντισμό, τέτοιες μικρές μάχες για το όνομα ή για τις Δευτέρες χωρίς παιχνίδια μοιάζουν μάχες οπισθοφυλακής ενός πολέμου ήδη χαμένου, με τις ομάδες διαρκώς να απομακρύνονται από την τοπική λαϊκή τους βάση και να ξανοίγονται στην παγκοσμιοποιημένη αγορά του name branding. Και μπορεί ο περίφημος κανόνας του 50+1%, ο οποίος ορίζει πως για να μπορεί μια ομάδα να αγωνιστεί στην Μπουντεσλίγκα πρέπει η πλειοψηφία των μετοχών να ανήκει στον ίδιο τον σύλλογο, στα μέλη του δηλαδή, όσο κι αν αρχίζει να γίνεται σουρωτήρι με τις διάφορες Λειψίες και Χόφενχάιμ, να κρατάει ένα μέτρο, μια δικλείδα ασφαλείας για να μην πέσει μια ομάδα στα χέρια της κάθε λογής ύποπτης «προεδράρας», μπορεί ο ίδιος ο διευθύνων σύμβουλος Χανς-Γιοακίμ Βάτσκε της Ντόρτμουντ να δείχνει ότι έχει επίγνωση του θέματος («αν ξαφνικά δούμε τον κόσμο ως πελάτη αντί για οπαδό, θα έχουμε πρόβλημα»), ωστόσο τα πράγματα δεν είναι εύκολα όταν η ροή των πραγμάτων μοιάζει ορμητικά μονόδρομη και όλα τριγύρω αλλάζουν. Κι αν κάτι κερδίζεται, πάντα κάτι χάνεται. Το στάδιο στέκει πάντως εκεί μάλλον αδιάφορο για τέτοιες σκέψεις, από το 1974 απ’ όταν χτίστηκε για τις ανάγκες του τότε Παγκοσμίου Κυπέλλου, τα ‘χει τα χρονάκια του και αυτά φαίνονται, παρά την εκσυγχρονισμένη πρόσοψή του. Περάστε αξέχαστες στιγμές στα παιχνίδια του καζίνοΚατά έναν ιδιότυπο τρόπο μ’ αρέσει, έχει έναν χαρακτήρα παλιακό, χωρίς την επιδεικτική εκζήτηση οραμάτων μοντέρνων αρχιτεκτόνων και κυρίως χωρίς την απωθητική πολυτέλεια πολλών άλλων σύγχρονων γηπέδων τα οποία μοιάζουν όλο πιο πολύ με μικρά εμπορικά mall κέντρα. Η ξενάγηση που περιλαμβάνεται στο τουριστικό πακέτο μας οδηγεί μέσα από την φυσούνα στον αγωνιστικό χώρο. Μπαίνουμε στην αρχή όλοι σε ησυχία κατανυκτική σαν cas καζίνο φλαμίνγκο σκόπια να βρισκόμαστε σε καθεδρικό ναό, πρώτο έρχεται το ξάφνιασμα, έτσι που προσπαθείς να ταιριάξεις τις εικόνες με όσες έχεις δει σε τηλεοπτικές οθόνες, μετά όμως σε καταλαμβάνει η γνήσια παιδική χαρά και τρέχεις πάνω στο γρασίδι (έξω από τις γραμμές, στον αγωνιστικό χώρο είναι «φερμπότεν»), κάθεσαι στην θέση του προπονητή (για ηλεκτρική καρέκλα όπως έχει γίνει τα τελευταία χρόνια, πολύ άνετη είναι), βγάζεις φωτογραφίες «ήμουν κι εγώ εκεί», μαζί ανακατεύονται μνήμες –κι ας μην είναι καν συγκρίσιμα τα μεγέθη- από τότε που παιδί πρωτοπάτησες πόδι στο χωμάτινο γήπεδο του Αστέρα Τρίπολης της τοπικής κατηγορίας, με το συρματόπλεγμα και την τσιμεντένια κερκίδα και το φιλόδοξο προσωνύμιο «Γουέμπλεϊ». Ο ξεναγός μας, ένας ευγενικός και πολύ υπομονετικός νεαρός (πως αλλιώς, όταν μας λέει ότι ο ίδιος 15 ολάκερα χρόνια περίμενε για ένα διαρκείας) αφηγείται τα ιστορικά στοιχεία με έναν ενθουσιασμό που κρύβει πολύ καλά την όποια υποψία της ανίας να λέει τα ίδια και τα ίδια ξανά και ξανά σε χαζοχαρούμενους τουρίστες, που λίγο μετά θα ανέβουν στην κερκίδα των φανατικών, την θρυλική Südtribüne (Süd την λένε εδώ, κίτρινο τείχος, Gelbe Wand παραέξω), που ακόμη και άδεια επιβάλλεται στον χώρο, και εκεί θα ξελαρυγγιαστούν, με τις φωνές να αντηχούν λες και η απέναντι κερκίδα αντιδρά και απαντά στο σύνθημα… Ποιος να φανταζόταν ότι λίγους μήνες αργότερα αυτή η στιγμή θα έμοιαζε σαν να προοιώνιζε μια στοιχειωτική πραγματικότητα; Μια νέα κανονικότητα, όπου ο οπαδός θα παίζει ολοένα και μικρότερο ρόλο, οι ισολογισμοί τοποθετούν ψυχρά την συνεισφορά του στο 9,6% των εσόδων (με τα τηλεοπτικά δικαιώματα να ανέρχονται στο 39,2% και τις μεταγραφές στο 15,6% - στοιχεία αλιευμένα από άρθρο του «Der Spiegel»). Οι φωτογραφίες από ματς με έρημες κερκίδες και βουβά πέταλα σίγουρα θα βρουν κάποια στιγμή την θέση τους στην Ιστορία και στο Μουσείο της ομάδας, το ευλόγως ονομαζόμενο Borusseum που βρίσκεται κι αυτό ακριβώς δίπλα στο γήπεδο. Η αίθουσα τριγύρω είναι γεμάτη από τεράστιες μεταλλικές κατασκευές, παροπλισμένα ατμοκίνητα έμβολα που κάποτε έδιναν τον ρυθμό στις αντλίες και στους ταινιόδρομους για την εξόρυξη του ορυκτού, σήμερα μοιάζουν ακίνδυνες σαν παιδικά παιχνίδια, η ησυχία του κτιρίου είναι σχεδόν απόλυτη, και όμως ακούγεται κραυγαλέα, λες και οι τοίχοι έχουν απορροφήσει και κρατήσει στη μνήμη, σε κάποιες μικροσκοπικές κβαντικές ταλαντώσεις, τις κλαγγές, τις κρούσεις, τον θόρυβο, τις φωνές, και τώρα να τις μεταδίδουν σε μια κρυφή συχνότητα πολύ πέρα από το ανθρώπινο συνειδητό φάσμα. Το πρόγραμμα και τα αποτελέσματα της 31ης αγωνιστικήςΣτους τοίχους παντού φωτογραφίες ασπρόμαυρες, σαν από έναν άλλο κόσμο, καθημερινά αντικείμενα, εργαλεία ποτισμένα μόχθο, και πρόσωπα, ατελείωτα ανώνυμα και ξεχασμένα πρόσωπα, νεανικά τα περισσότερα αλλά σαν πρόωρα γερασμένα, με γωνίες και ρυτίδες, σκληρά βλέμματα που αποπνέουν όμως μια συντροφικότητα του μόχθου.
Ένας τραχύς εργατικός κόσμος με μόνο αποκούμπι τις πολυμελείς οικογένειες και τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που αφιερωνόταν σε λαϊκά χόμπι, όπως η εκτροφή… περιστεριών (πραγματική μανία παλιά στην περιοχή, θυμάμαι το χαρακτηριστικό ανέκδοτο συνομιλίας δύο γυναικών «μα γιατί τον χώρισε; Αφού δεν είχε περιστέρια!») και φυσικά το ποδόσφαιρο. Πέρα από τους δικούς τους ερασιτεχνικούς συλλόγους, ήταν η μεγάλη ομάδα της περιοχής και το ματς του Σαββάτου ή της Κυριακής που έδινε μια διέξοδο και μια ευχάριστη αναμονή στην εβδομάδα, άλλωστε δεν ήταν λίγοι οι παίχτες που ξεκίνησαν ή δούλευαν ακόμη στα χαλυβουργεία ή στα λιγνιτωρυχεία.
Καταστάσεις σχεδόν αδιανόητες σήμερα, και ανεπιστρεπτί περασμένες, ακόμη και η εργατική παράδοση του τόπου μοιάζει χαμένη στο χρονοντούλαπο (το τοπικό σοσιαλιστικό SPD, παλιό αδιαφιλονίκητο κυρίαρχο κόμμα, έχει πάθει πλέον κι αυτό ΠΑΣΟΚ, και πλέον κυβερνά κι εδώ η χριστιανοδημοκρατική δεξιά του επίδοξου διαδόχου της Αγκέλας). Βγαίνοντας από την πύλη είναι λες και φεύγουμε από κοιμητήριο, γεμάτοι υπόκωφες σκέψεις για την παροδικότητα και το εφήμερο των ανθρώπινων έργων και ζωών, περνάμε από το πωλητήριο του μουσείου, όπου διατίθενται από ιστορικά λευκώματα μέχρι ζυμαρικά σε σχήμα… ορυχείου, μια τελευταία ματιά πίσω, το κουφάρι του πύργου ξεκόβεται τεράστιο με φόντο έναν απροσδόκητα ξανοιγμένο ουρανό, αναρίθμητα πουλιά βγάζουν εκκωφαντικά τους τελευταίους κρωγμούς της ημέρας. Σε λίγο θα πέσει η νύχτα και η ησυχία… Την ίδια στιγμή, αρκετά χιλιόμετρα πιο νότια, στην αντιδιαμετρική πλευρά της πόλης, τα φώτα ανάβουν σε λαμπερά χρώματα,, και μια άλλη καρδιά αρχίζει να χτυπάει σε σύγχρονο ρυθμό, τα μπιτ της electro μουσικής ανεβαίνουν, στο κτίριο της FanWelt της ομάδας, όπως σε κάθε παραμονή αγώνα, μια μικρή γιορτή έχει στηθεί από ένα πλήθος σε κατάσταση χαρούμενης υστερίας και καταναλωτικής μανίας, περιτριγυρισμένο από δεκάδες κιτρινόμαυρα μπιχλιμπίδια κάθε δυνατής και αδιανόητης χρήσης, στον πάνω όροφο δίνει συνέντευξη κάποιος παλιός παίκτης. Ανάμεσα τους η Έμμα φωτογραφίζεται αγκαλιά με μικρότερα αλλά και μεγαλύτερα παιδιά, η μασκότ της ομάδας, μια κιτρινόμαυρη μελισσούλα (τι άλλο;), ευπρόσδεκτη γυναικεία πινελιά στον συνήθως γεμάτο τεστοστερόνη ποδοσφαιρικό κόσμο, αν και ο νονός της είναι η παλιά δόξα της Μπορούσια στα 60s, ο Lothar «Emma» Emmerich. Δίπλα το γήπεδο στέκει βυθισμένο σε ένα μισοσκότεινο ημίφως και μια κάπως απόκοσμη ηρεμία, μοιάζει με θηρίο που λαγοκοιμάται, έτοιμο ανά πάσα στιγμή να ξυπνήσει σε φωνές έντασης 80+ χιλιάδων οπαδών, είτε πρόκειται για το κρίσιμο ντέρμπυ είτε για ματς κυπέλλου με ομάδα χωριού της Regionalliga, τόσοι είναι που το γεμίζουν σε κάθε ματς (πλην των ευρωπαϊκών όπου οι κανονισμοί ‘ασφαλείας’ της UEFA μειώνουν την χωρητικότητα), το μεγαλύτερο στάδιο της Γερμανίας, και για όσους ενδιαφέρονται για ρεκόρ αυτό με την μεγαλύτερη μέση επισκεψιμότητα στον κόσμο. Ποια είναι η καλύτερη μέθοδος για να λάβω το μπόνους μου39721 σχόλιαΤο Westfalenstadion όπως το λένε όλοι εδώ, και ουχί Signal-Iduna Park όπως μετονομάστηκε μετά την παραχώρηση των δικαιωμάτων του ονόματος στην ομώνυμη ασφαλιστική εταιρεία cas καζινο ελληνικο hard rock (μέχρι το 2026), τότε την εποχή της μεγάλης κρίσης και των χρεών (ναι κάνουν και οι Γερμανοί τέτοια). O tempora o mores μπορεί κανείς να (αμπελο)φιλοσοφήσει στοχαστικά για ένα ακόμη σύμπτωμα αυτού του διαρκούς μπαλαντζαρίσματος που παλεύει να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα ανάμεσα στο ολοένα πιο στυγνό καπιταλιστικό παιχνίδι και τον οπαδικό ρομαντισμό, τέτοιες μικρές μάχες για το όνομα ή για τις Δευτέρες χωρίς παιχνίδια μοιάζουν μάχες οπισθοφυλακής ενός πολέμου ήδη χαμένου, με τις ομάδες διαρκώς να απομακρύνονται από την τοπική λαϊκή τους βάση και να ξανοίγονται στην παγκοσμιοποιημένη αγορά του name branding. Που μπορώ να δω Ντόρτμουντ - Λειψία live*Και μπορεί ο περίφημος κανόνας του 50+1%, ο οποίος ορίζει πως για να μπορεί μια ομάδα να αγωνιστεί στην Μπουντεσλίγκα πρέπει η πλειοψηφία των μετοχών να ανήκει στον ίδιο τον σύλλογο, στα μέλη του δηλαδή, όσο κι αν αρχίζει να γίνεται σουρωτήρι με τις διάφορες Λειψίες και Χόφενχάιμ, να κρατάει ένα μέτρο, μια δικλείδα ασφαλείας για να μην πέσει μια ομάδα στα χέρια της κάθε λογής ύποπτης «προεδράρας», μπορεί ο ίδιος ο διευθύνων σύμβουλος Χανς-Γιοακίμ Βάτσκε της Ντόρτμουντ να δείχνει ότι έχει επίγνωση του θέματος («αν ξαφνικά δούμε τον κόσμο ως πελάτη αντί για οπαδό, θα έχουμε πρόβλημα»), ωστόσο τα πράγματα δεν είναι εύκολα όταν η ροή των πραγμάτων μοιάζει ορμητικά μονόδρομη και όλα τριγύρω αλλάζουν.
Κι αν κάτι κερδίζεται, πάντα κάτι χάνεται. Προϊστορία & Στατιστικά Λιλ – ΝτόρτμουντΤα παρακολουθούμε όλα αυτά ψηλά από τον πύργο, με ένα ίσως λίγο συγκαταβατικό χαμόγελο, η ζωή συνεχίζεται και είναι ωραία έτσι, κάπως απαλύνει την συγκίνηση αλλά και το κάπως άβολο συναίσθημα να είμαστε ανέμελοι τουρίστες σε έναν χώρο εργατικού κόπου και μαρτυρίου, όπου γενεές ολόκληρες έβγαζαν μεροκάματα και νυχτοκάματα του τρόμου και της πνευμονοκονίασης, πολλοί σε δεκάδες οργιές κάτω την Γη, «unter Tage», υπό το θαμπό φως της ασετιλίνης. Η αίθουσα τριγύρω είναι γεμάτη από τεράστιες μεταλλικές κατασκευές, παροπλισμένα ατμοκίνητα έμβολα που κάποτε έδιναν τον ρυθμό στις αντλίες και στους ταινιόδρομους για την εξόρυξη του ορυκτού, σήμερα μοιάζουν ακίνδυνες σαν παιδικά παιχνίδια, η ησυχία του κτιρίου είναι σχεδόν απόλυτη, και όμως ακούγεται κραυγαλέα, λες και οι τοίχοι έχουν απορροφήσει και κρατήσει στη μνήμη, σε κάποιες μικροσκοπικές κβαντικές ταλαντώσεις, τις κλαγγές, τις κρούσεις, τον θόρυβο, τις φωνές, και τώρα να τις μεταδίδουν σε μια κρυφή συχνότητα πολύ πέρα από το ανθρώπινο συνειδητό φάσμα. Στους τοίχους παντού φωτογραφίες ασπρόμαυρες, σαν από έναν άλλο κόσμο, καθημερινά αντικείμενα, εργαλεία ποτισμένα μόχθο, και πρόσωπα, ατελείωτα ανώνυμα και ξεχασμένα πρόσωπα, νεανικά τα περισσότερα αλλά σαν πρόωρα γερασμένα, με γωνίες και ρυτίδες, σκληρά βλέμματα που αποπνέουν όμως μια συντροφικότητα του μόχθου. Ένας τραχύς εργατικός κόσμος με μόνο αποκούμπι τις πολυμελείς οικογένειες και τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που αφιερωνόταν σε λαϊκά χόμπι, όπως η εκτροφή… περιστεριών (πραγματική μανία παλιά στην περιοχή, θυμάμαι το χαρακτηριστικό ανέκδοτο συνομιλίας δύο γυναικών «μα γιατί τον χώρισε; Αφού δεν είχε περιστέρια!») και φυσικά το ποδόσφαιρο. Πέρα από τους δικούς τους ερασιτεχνικούς συλλόγους, ήταν η μεγάλη ομάδα της περιοχής και το ματς του Σαββάτου ή της Κυριακής που έδινε μια διέξοδο και μια ευχάριστη αναμονή στην εβδομάδα, άλλωστε δεν ήταν λίγοι οι παίχτες που ξεκίνησαν ή δούλευαν ακόμη στα χαλυβουργεία ή στα λιγνιτωρυχεία. Από στραπάτσο στο Μπέργκαμο η ΝτόρτμουντΚαταστάσεις σχεδόν αδιανόητες σήμερα, και ανεπιστρεπτί περασμένες, ακόμη και η εργατική παράδοση του τόπου μοιάζει χαμένη στο χρονοντούλαπο (το τοπικό σοσιαλιστικό SPD, παλιό αδιαφιλονίκητο κυρίαρχο κόμμα, έχει πάθει πλέον κι αυτό ΠΑΣΟΚ, και πλέον κυβερνά κι εδώ η χριστιανοδημοκρατική δεξιά του επίδοξου διαδόχου της Αγκέλας). Βγαίνοντας από την πύλη είναι λες και φεύγουμε από κοιμητήριο, γεμάτοι υπόκωφες σκέψεις για την παροδικότητα και το εφήμερο των ανθρώπινων έργων και ζωών, περνάμε από το πωλητήριο του μουσείου, όπου διατίθενται από ιστορικά λευκώματα μέχρι ζυμαρικά σε σχήμα… ορυχείου, μια τελευταία ματιά πίσω, το κουφάρι του πύργου ξεκόβεται τεράστιο με φόντο έναν απροσδόκητα ξανοιγμένο ουρανό, αναρίθμητα πουλιά βγάζουν εκκωφαντικά τους τελευταίους κρωγμούς της ημέρας. Σε λίγο θα πέσει η νύχτα και η ησυχία… Την ίδια στιγμή, αρκετά χιλιόμετρα πιο νότια, στην αντιδιαμετρική πλευρά της πόλης, τα φώτα ανάβουν σε λαμπερά χρώματα,, και μια άλλη καρδιά αρχίζει να χτυπάει σε σύγχρονο ρυθμό, τα μπιτ της electro μουσικής ανεβαίνουν, στο κτίριο της FanWelt της ομάδας, όπως σε κάθε παραμονή αγώνα, μια μικρή γιορτή έχει στηθεί από ένα πλήθος σε κατάσταση χαρούμενης υστερίας και καταναλωτικής μανίας, περιτριγυρισμένο από δεκάδες κιτρινόμαυρα μπιχλιμπίδια κάθε δυνατής και αδιανόητης χρήσης, στον πάνω όροφο δίνει συνέντευξη κάποιος παλιός παίκτης. Ανάμεσα τους η Έμμα φωτογραφίζεται αγκαλιά με μικρότερα αλλά και μεγαλύτερα παιδιά, η μασκότ της ομάδας, μια κιτρινόμαυρη μελισσούλα (τι άλλο;), ευπρόσδεκτη γυναικεία πινελιά στον συνήθως γεμάτο τεστοστερόνη ποδοσφαιρικό κόσμο, αν και ο νονός της είναι η παλιά δόξα της Μπορούσια στα 60s, ο Lothar «Emma» Emmerich. Δίπλα το γήπεδο στέκει βυθισμένο σε ένα μισοσκότεινο ημίφως και μια κάπως απόκοσμη ηρεμία, μοιάζει με θηρίο που λαγοκοιμάται, έτοιμο ανά πάσα στιγμή να ξυπνήσει σε φωνές έντασης 80+ χιλιάδων οπαδών, είτε πρόκειται για το κρίσιμο ντέρμπυ είτε για ματς κυπέλλου με ομάδα χωριού της Regionalliga, τόσοι είναι που το γεμίζουν σε κάθε ματς (πλην των ευρωπαϊκών όπου οι κανονισμοί ‘ασφαλείας’ της UEFA μειώνουν την χωρητικότητα), το μεγαλύτερο στάδιο της Γερμανίας, και για όσους ενδιαφέρονται για ρεκόρ αυτό με την μεγαλύτερη μέση επισκεψιμότητα στον κόσμο. Το στάδιο στέκει πάντως εκεί μάλλον αδιάφορο για τέτοιες σκέψεις, από το 1974 απ’ όταν χτίστηκε για τις ανάγκες του τότε Παγκοσμίου Κυπέλλου, τα ‘χει τα χρονάκια του και αυτά φαίνονται, παρά την εκσυγχρονισμένη πρόσοψή του. Κατά έναν ιδιότυπο τρόπο μ’ αρέσει, έχει έναν χαρακτήρα παλιακό, χωρίς την επιδεικτική εκζήτηση οραμάτων μοντέρνων αρχιτεκτόνων και κυρίως χωρίς την απωθητική πολυτέλεια πολλών άλλων σύγχρονων γηπέδων τα οποία μοιάζουν όλο πιο πολύ με μικρά εμπορικά mall κέντρα.
Η ξενάγηση που περιλαμβάνεται στο τουριστικό πακέτο μας οδηγεί μέσα από την φυσούνα στον αγωνιστικό χώρο.
Μπαίνουμε στην αρχή όλοι σε ησυχία κατανυκτική σαν cas καζίνο φλαμίνγκο σκόπια να βρισκόμαστε σε καθεδρικό ναό, πρώτο έρχεται το ξάφνιασμα, έτσι που προσπαθείς να ταιριάξεις τις εικόνες με όσες έχεις δει σε τηλεοπτικές οθόνες, μετά όμως σε καταλαμβάνει η γνήσια παιδική χαρά και τρέχεις πάνω στο γρασίδι (έξω από τις γραμμές, στον αγωνιστικό χώρο είναι «φερμπότεν»), κάθεσαι στην θέση του προπονητή (για ηλεκτρική καρέκλα όπως έχει γίνει τα τελευταία χρόνια, πολύ άνετη είναι), βγάζεις φωτογραφίες «ήμουν κι εγώ εκεί», μαζί ανακατεύονται μνήμες –κι ας μην είναι καν συγκρίσιμα τα μεγέθη- από τότε που παιδί πρωτοπάτησες πόδι στο χωμάτινο γήπεδο του Αστέρα Τρίπολης της τοπικής κατηγορίας, με το συρματόπλεγμα και την τσιμεντένια κερκίδα και το φιλόδοξο προσωνύμιο «Γουέμπλεϊ». Ο ξεναγός μας, ένας ευγενικός και πολύ υπομονετικός νεαρός (πως αλλιώς, όταν μας λέει ότι ο ίδιος 15 ολάκερα χρόνια περίμενε για ένα διαρκείας) αφηγείται τα ιστορικά στοιχεία με έναν ενθουσιασμό που κρύβει πολύ καλά την όποια υποψία της ανίας να λέει τα ίδια και τα ίδια ξανά και ξανά σε χαζοχαρούμενους τουρίστες, που λίγο μετά θα ανέβουν στην κερκίδα των φανατικών, την θρυλική Südtribüne (Süd την λένε εδώ, κίτρινο τείχος, Gelbe Wand παραέξω), που ακόμη και άδεια επιβάλλεται στον χώρο, και εκεί θα ξελαρυγγιαστούν, με τις φωνές να αντηχούν λες και η απέναντι κερκίδα αντιδρά και απαντά στο σύνθημα… Ποιος να φανταζόταν ότι λίγους μήνες αργότερα αυτή η στιγμή θα έμοιαζε σαν να προοιώνιζε μια στοιχειωτική πραγματικότητα; Μια νέα κανονικότητα, όπου ο οπαδός θα παίζει ολοένα και μικρότερο ρόλο, οι ισολογισμοί τοποθετούν ψυχρά την συνεισφορά του στο 9,6% των εσόδων (με τα τηλεοπτικά δικαιώματα να ανέρχονται στο 39,2% και τις μεταγραφές στο 15,6% - στοιχεία αλιευμένα από άρθρο του «Der Spiegel»). Οι φωτογραφίες από ματς με έρημες κερκίδες και βουβά πέταλα σίγουρα θα βρουν κάποια στιγμή την θέση τους στην Ιστορία και στο Μουσείο της ομάδας, το ευλόγως ονομαζόμενο Borusseum που βρίσκεται κι αυτό ακριβώς δίπλα στο γήπεδο.
Σύγχρονο και διαδραστικό, μερακλίδικο και φτιαγμένο «από τα κάτω», με οπαδική πρωτοβουλία και χρηματοδότηση στην αρχή, είναι ένα ταξίδι στον χρόνο, όπως κάθε Μουσείο είναι και μια ματιά-καθρέφτης στο παρόν, στο βλέμμα του σήμερα. Στουτγκάρδη-Βέρντερ Βρέμης 1-1Απουσίες & νέα ομάδωνΌλη η ιστορία της ομάδας περνάει σε βίντεο και φωτογραφίες, παλιοί παράγοντες και παίκτες, ονόματα θρύλων που ελάχιστοι ζουν που να τους έχουν δει να παίζουν, και νεότερα πιο οικεία, αναμετριέσαι με τον προσωπικό σου βιωματικό χρόνο, ονόματα που είχες ξεχάσει ότι κάποτε ήξερες. ), στην ομάδα που ήταν και ο μικρός ο Μίκαελ Ρουμενίγγε, που πήρε και τον πρώτο κύπελλο το 1989 κόντρα στην Βέρντερ Βρέμης, πώς πέρασαν τα χρόνια.. Ασφαλώς και δεν λείπουν τα κατακτημένα τρόπαια που σημαδεύουν και τέμνουν τον χρόνο, από το πρώτο διεθνές (πρώτο και για γερμανικό σύλλογο), το 1966, το «Μικρό Θαύμα της Γλασκώβης» στον τελικό του τότε Κυπέλλου Κυπελλούχων απέναντι στην υπεροπτική («στο Νησί υπάρχουν δύο καλές ομάδες, εμείς και οι ρεζέρβες μας») και μετέπειτα αδελφοποιτή Λίβερπουλ, και μετά, άλμα στον χρόνο, 1997, στο βαυαρικό άντρο με αντίπαλο την Γιουβέντους, με το αξέχαστο γκολ-λόμπα του καθοριστικού εκείνη τη σαιζόν Λαρς Ρίκεν και την καθοδήγηση του μαθηματικού Ότμαρ Χίτσφελντ.
Και από δίπλα οι ‘σαλατιέρες’, τα γερμανικά κύπελλα και πρωταθλήματα, με πιο γλυκά εκείνα τα διπλά του 1995-96 και του 2010-11, αλλά και οι χαμένοι τελικοί, οι ήττες, οι «πληγές» που και αυτές με τον χρόνο γίνονται αγαπημένες και στοιχείο της οπαδικής ταυτότητας, ακόμη και οι μαύρες σελίδες, το «εκεί-εκεί στην Β’ Εθνική» του 1972 (από την οποία επέστρεψε, οριστικά πλέον το 1976, με οιστρηλάτη τον Ότο Ρεχάγκελ) ίσως και οι στιγμές ντροπής (το αλήστου μνήμης –και για κάποιους ύποπτο- 12-0 από την Γκλάντμπαχ το 1978). Ντόρτμουντ – Άιντραχτ ΦρανκφούρτηςΣύγχρονο και διαδραστικό, μερακλίδικο και φτιαγμένο «από τα κάτω», με οπαδική πρωτοβουλία και χρηματοδότηση στην αρχή, είναι ένα ταξίδι στον χρόνο, όπως κάθε Μουσείο είναι και μια ματιά-καθρέφτης στο παρόν, στο βλέμμα του σήμερα. Όλη η ιστορία της ομάδας περνάει σε βίντεο και φωτογραφίες, παλιοί παράγοντες και παίκτες, ονόματα θρύλων που ελάχιστοι ζουν που να τους έχουν δει να παίζουν, και νεότερα πιο οικεία, αναμετριέσαι με τον προσωπικό σου βιωματικό χρόνο, ονόματα που είχες ξεχάσει ότι κάποτε ήξερες. ), στην ομάδα που ήταν και ο μικρός ο Μίκαελ Ρουμενίγγε, που πήρε και τον πρώτο κύπελλο το 1989 κόντρα στην Βέρντερ Βρέμης, πώς πέρασαν τα χρόνια.. Ασφαλώς και δεν λείπουν τα κατακτημένα τρόπαια που σημαδεύουν και τέμνουν τον χρόνο, από το πρώτο διεθνές (πρώτο και για γερμανικό σύλλογο), το 1966, το «Μικρό Θαύμα της Γλασκώβης» στον τελικό του τότε Κυπέλλου Κυπελλούχων απέναντι στην υπεροπτική («στο Νησί υπάρχουν δύο καλές ομάδες, εμείς και οι ρεζέρβες μας») και μετέπειτα αδελφοποιτή Λίβερπουλ, και μετά, άλμα στον χρόνο, 1997, στο βαυαρικό άντρο με αντίπαλο την Γιουβέντους, με το αξέχαστο γκολ-λόμπα του καθοριστικού εκείνη τη σαιζόν Λαρς Ρίκεν και την καθοδήγηση του μαθηματικού Ότμαρ Χίτσφελντ. Και από δίπλα οι ‘σαλατιέρες’, τα γερμανικά κύπελλα και πρωταθλήματα, με πιο γλυκά εκείνα τα διπλά του 1995-96 και του 2010-11, αλλά και οι χαμένοι τελικοί, οι ήττες, οι «πληγές» που και αυτές με τον χρόνο γίνονται αγαπημένες και στοιχείο της οπαδικής ταυτότητας, ακόμη και οι μαύρες σελίδες, το «εκεί-εκεί στην Β’ Εθνική» του 1972 (από την οποία επέστρεψε, οριστικά πλέον το 1976, με οιστρηλάτη τον Ότο Ρεχάγκελ) ίσως και οι στιγμές ντροπής (το αλήστου μνήμης –και για κάποιους ύποπτο- 12-0 από την Γκλάντμπαχ το 1978). «Μιλάει» η εξέδρα από τον πάγκο
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
|
 |
 |
 |
|
|
|
|
|
|
|